Είναι η διαταραχή, η οποία εμποδίζει κάποιον να διατηρεί την προσοχή του επικεντρωμένη.
Χαρακτηρίζεται από τρεις συμπεριφορές: την έλλειψη προσοχής, την υπερδραστηριότητα και τον αυθορμητισμό.
Συνήθως παρατηρείται σε παιδιά σχολικής ηλικίας, που δυσκολεύονται να επικεντρώσουν την προσοχή τους και να ελέγξουν την κινητικότητά τους και την παρορμητικότητά τους.
«Υπάρχουν δυο τρόποι προσοχής σύμφωνα με τον R. Davis:
Ο ένας είναι, όταν απλώς προσέχουμε κάτι, ώστε η αντίληψή μας ενεργοποιείται και είμαστε σε θέση να συνειδητοποιούμε πλήρως, τι γίνεται γενικά στο άμεσο περιβάλλον μας.
Ο άλλος είναι, όταν συγκεντρώνουμε έντονα την προσοχή μας, ώστε ολόκληρη η προσοχή μας  ή το μεγαλύτερο μέρος της εστιάζεται σε ένα και μοναδικό πράγμα του περιβάλλοντός μας.
Τα παιδιά με αυτή τη διαταραχή, λόγω της αυξημένης συναίσθησης του περιβάλλοντος, τείνουν να είναι πιο περίεργα. Η περιέργεια κινεί την προσοχή τους περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Αυτόματα, δίνουν την μεγαλύτερη προσοχή τους σε ό,τι θεωρούν πιο ενδιαφέρον».
Είναι σημαντικό να αναφερθεί, ότι τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μια καταχρηστική διάγνωση της διαταραχής αυτής, γι' αυτό το παιδί θα πρέπει να έχει την ίδια συμπεριφορά σε όλα τα περιβάλλοντα, δηλαδή και στο σπίτι και στο σχολείο, και να παρουσιάζει τουλάχιστον 5-6 από τα παρακάτω συμπτώματα.

• Δυσκολία συγκέντρωσης στη λεπτομέρεια - λάθη απροσεξίας
• Περιορισμένο εύρος προσοχής κατά την διάρκεια δραστηριοτήτων και εργασιών
• Δίνει την αίσθηση, ότι δεν ακούει
• Εύκολη διάσπαση από εξωτερικά ερεθίσματα
• Δυσκολία ολοκλήρωσης εργασιών
• Αποφεύγει εργασίες, που απαιτούν αδιάσπαστη προσοχή
• Δυσκολία στην οργάνωση / ταξινόμηση εργασιών και δραστηριοτήτων
• Απώλεια αντικειμένων (βιβλία, τετράδια, προσωπικά είδη)
• Ξεχνάει
• Δυσκολία στο να ακολουθεί οδηγίες

Ντέιβις Ντ. Ρόναλντ, Το Χάρισμα της Δυσλεξίας. Εκδ. Καστανιώτη Α.Ε. Αθήνα 1998